Koncert „Przedwiośnie” | Premiera w ramach Wielogłosów

Nastały ciche, mroźne noce. I dnie, przeniknięte powracającym światłem, które taką przezroczystość i intensywność ma tylko przez krótki czas w roku, poprzedzający przedwiośnie. W tradycji to właśnie teraz – podczas ostrej zimy, na przednówku, w przejściu z karnawału do postu myślano o letnim urodzaju i obfitości, pieczołowicie praktykowano rytualne gesty i obrzędy – widowiskowe, spektakularne, jak zapustne tańce na len i konopie, ale również te mało teatralne, osobiste, zwykłe, codzienne. Jeszcze daleko do zielonych pędów, ale ziemia powoli się rozgrzewa, z głębi, od środka. W ciszy zimnych i mglistych poranków słychać ptasie głosy, pękający lód, ciche światło na horyzoncie, które też ma swoje osobliwe brzmienie, jak zorza polarna.

W programie koncertu znajdą się pieśni i muzyka, będące dźwiękowym notatnikiem z/do tego niezwykłego czasu. Nieoczywiste, zadziwiające, ale i te bardzo dosłowne, mówiące o tym, co jest „przed”, o oczekiwaniu, zastygnięciu i o drgającym od żaru powietrzu pewnego lipcowego popołudnia, którego luty jest cichą zapowiedzią.

TUGŁOS
Ewa Grochowska – śpiew, skrzypce
Piotr Wróbel – tuba, puzon, saxhorn barytonowy, looper

TUBA: z duszą prawie na wierzchu, czasem wydobywająca z siebie dźwięki niesłyszalne dla ludzkiego ucha. Jej śpiew lubią ludzie i zwierzęta. Nie zawsze doceniana jako solistka, pożądana i niezbędna w orkiestrach, skrywająca wiele dźwiękowych tajemnic i zaskoczeń.

GŁOS: bywa milczący i skupiony, choć wszyscy oczekują od niego nieskrępowanej i entuzjastycznej ekspresji. Leci daleko, nawołuje, przyzywa. Używany w komunikacji międzyludzkiej i tej między światami. Uroczysty, poważny, dostojny, wesoły, lekkomyślny – wszelaki.